Make your own free website on Tripod.com

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

การเผยแพร่ข้อมูลเตือนภัยจากคลื่นสึนามิ

  • ศูนย์เตือนภัยจากคลื่นสึนามิในแถบแปซิฟิก ( PTWC) และศูนย์เตือนภัยคลื่นสึนามิในระดับภูมิภาคอื่นๆ จะทำหน้าที่ออกประกาศเตือนภัยคลื่นสึนามิ ประกาศเฝ้าระวังและข่าวประกาศอื่นๆ  ให้แก่ผู้ใช้ข้อมูลระดับท้องถิ่น รัฐ / จังหวัด ประเทศ รัฐบาล และระดับนานาชาติ รวมถึงสื่อมวลชน ผู้ใช้ข้อมูลซึ่งส่วนใหญ่เป็นหน่วยงานที่รับผิดชอบ จะเผยแพร่ข้อมูลเกี่ยวกับคลื่นสึนามะกระจายแก่ประชาชนทั่วไปได้รับทราบ โดยผ่านทางวิทยุและโทรทัศน์
  • เทคโนโลยีการสื่อสารที่ทันสมัยจะช่วยให้ประชาชนได้รับข้อมูลข่าวสารเตือนภัยสึนามิอย่างเร่งด่วนทันต่อเหตุการณ์
  • เจ้าหน้าที่ผู้มีอำนาจในท้องถิ่น และผู้อำนวยการในภาวะฉุกเฉิน ( emergency Manager) เป็นผู้รับผิดชอบในการกำหนดแผนการอพยพประชาชนในบริเวณที่มีการแจ้งเตือนภัยจากคลื่นสึนามิ และเป็นผู้ดำเนินการให้เป็นไปตามแผน ดังนั้นประชาชนในท้องถิ่นควรติดตามรับฟังการสั่งการให้อพยพผ่านสื่อประกาศในท้องถิ่นอย่างใกล้ชิด และห้ามประชาชนกลับไปยังพื้นที่ต่ำ  จนกว่าภัยจากสึนามิจะผ่านพ้นไป  และจนกว่าหน่วยงานที่มีอำนาจสั่งการในท้องถิ่นจะประกาศว่าสถานการณ์กลับเข้าสู่ภาวะปกติเรียบร้อยแล้ว(all clear)

รูปภาพระบบ DART หรือระบบการประเมินและการรายงานเกี่ยวกับคลื่นสึนามิในมหาสมุทรลึก (Deep-ocean Assessment and Reporting on Tsunami System) ( ภาพจาก NOAA/PMEL)

รูปภาพแสดงส่วนประกอบที่สำคัญของสถานีวัดแรงสั่นสะเทือน แบบช่วงคลื่นกว้าง ( broad-band seismic station)

 

งานวิจัยเกี่ยวกับคลื่นสึนามิ
         
การที่อุปกรณ์คอมพิวเตอร์มีความสามารถสูงขึ้นและมีราคาถูกลง   ทำให้มีความสนใจและความเคลื่อนไหวในวงการวิจัยเรื่องคลื่นสึนามิมากขึ้น  เครื่องคอมพิวเตอร์ความเร็วสูงรุ่นล่าสุด ช่วยให้นักวิทยาศาสตร์คำนวณแบบจำลองเกี่ยวกับการก่อตัวของคลื่น การแพร่กระจายของคลื่นสึนามิในมหาสมุทรเปิดและการทำนายระดับน้ำทะเลหนุนสูงสุดที่บริเวณชายฝั่งทะเลได้...........

อุปกรณ์ตรวจวัดแรงกดดันที่ก้นมหาสมุทร ( ocean-bottom presure sensors) สามารถตรวจวัดคลื่นสึนามิในมหามหาสมุทรเปิดและส่งข้อมูลรายงานที่สำคัญเกี่ยวกับการแพร่กระจายของคลื่นสึนามิในมหาสมุทรน้ำลึก นอกจากนี้ ดาวเทียมสื่อสารทำให้เราสามารถนำข้อมูลเหล่านี้มาตรวจจับและยืนยันการก่อตัวของคลื่นสึนามิในมหาสมุทรลึกได้ทันทีทันใด ห้องปฏิบัติการวิจัยสิ่งแวดล้อมทางทะเลในแถบมหาสมุทรแปซิฟิก (Pacific Marine Environmental Laboratory : PMEL) ของ NOAA ได้ริเริ่มพัฒนาทุ่นลอยเพื่อตรวจจับคลื่นสึนามิ (Tsunami detection buoy) ขึ้น และภายในปี 2003 ทุ่นลอยเพื่อตรวจจับคลื่นสึนามิจำนวน 7 ทุ่น ในบริเวณมหาสมุทรแปซิฟิกตอนเหนือและตะวันออก จะเริ่มทำงานบริการข้อมูลให้แก่ศูนย์เตือนภัยเกี่ยวกับคลื่นสึนามิต่างๆ ได้ ด้วยเครื่องมือและรูปแบบการจำลองทางคณิตศาสตร์ที่ดีขึ้น จะช่วยทำให้นักวิทยาศาสตร์เข้าใจถึงกลไกการก่อกำเนิดของคลื่นสึนามิได้ดียิ่งขึ้น
           เมื่อวันที่ 15 มกามคม 2548 รัฐบาลสหรัฐอเมริกา ได้ประกาศ แผนการจัดทำระบบเตือนภัยสึนามิ ของสหรัฐอเมริกาขึ้น ซึ่งระบบนี้ครอบคลุมทั้งบริเวณมหาสมุทรแปซิฟิกและแอตแลนติก โดยการติดตั้งทุ่นลอยไฮเทค 38 ทุ่นทำงานคู่กับเครื่องบันทึกความดันที่ติดตั้งอยู่ใต้มหาสมุทร ทุ่นลอยไฮเทคเหล่านี้ ประกอบด้วยจำนวน 25 ทุ่นในมหาสมุทรแปซิฟิก ซึ่งเพิ่มจาก 6 ทุ่นที่ทำงานอยู่เดิม และสำรอง 2 ทุ่นไว้ที่นอกฝั่งอลาสกา  นอกจากนี้ในมหาสมุทรแอตแลนติกจะติดตั้งทุ่นลอย 5 ทุ่น และในทะเลแคริบเบียน 2 ทุ่น เพื่อครอบคลุมการดูแลอ่าวแม็กซิโกเป็นครั้งแรก  ระบบจะเริ่มใช้งานได้กลางปี พ.ศ.2550
          นักวิทยาศาสตร์ด้านแผ่นดินไหว (Seismologists) ที่ศึกษาการเกิดแผ่นดินไหวด้วยเครื่องวัดความไหวสะเทือนแบบช่วงคลื่นกว้าง 20-0.003 เฮิรตซ์ (board band seismometer) กำลังหาวิธีการใหม่ในการวิเคราะห์ความเคลื่อนไหวของแผ่นดินและปริมาณพลังงานที่ปล่อยออกมาจากแผ่นดินไหว เนื่องจากการวัดระดับความรุนแรงด้วยมาตราริกเตอร์ (Richter) ใช้กันมานาน เป็นการวัดจากคลื่นบริเวณพื้นผิว (surface wave) ซึ่งไม่แม่นยำเมื่อระดับความรุนแรงเกิน 7.5 วิธีการสมัยใหม่สำหรับการคำนวณพลังงานที่ปลดปล่อยมาจากแผ่นดินไหวและศักยภาพของการกำเนินคลื่นสึนามิ จะใช้ค่า seismic moment และระยะเวลาของแหล่งกำเนิด (source duration) ระบบสมัยใหม่สามารถระบุความลึกของแผ่นดินไหว ลักษณะรอยแตกของเปลือกโลก ขอบเขตของการเคลื่อนที่ของแผ่นเปลือกโลกได้ทันตามสถานการณ์ที่เกิดขึ้นจริง (real time) ซึ่งช่วยให้ศูนย์เตือนภัยต่างๆ สามารถยืนยันความเป็นไปได้ของการเกิดคลื่นสึนามิได้ดีขึ้นมาก
          การก่อตัวของคลื่นสึนามิ ตั้งต้นจากการบิดเบี้ยวของพื้นมหาสมุทรในสามมิติ เนื่องจากการเคลื่อนที่ของรอยแตกของเปลือกโลก เมื่อเราสามารถจำแนกกลไกของแผ่นดินไหวด้วยลักษณะของการเคลื่อนตัวของรอยแตกของเปลือกโลกได้ชัดเจนขึ้นแล้ว จะทำให้สามารถแสดงรูปแบบจำลองทางคณิตศาสตร์เพื่อให้เห็นการแพร่กระจายของคลื่น ระดับน้ำทะเลหนุน และระยะทางเข้าฝั่งที่ถูกคลื่นสึนามิซัดท่วมถึงได้ใกล้เคียงกับสถานการณ์จริงมากขึ้นด้วย ในปัจจุบันรูปแบบจำลองลักษณะของการแพร่กระจายของคลื่นสึนามิโดยทั่วไปจะใช้วิธีการที่เรียกว่า "implicit-in-time finite difference method"
          รูปแบบจำลองเพื่อคำนวณระยะทางเข้าสู่ฝั่งที่คลื่นสึนามิซัดท่วมถึง (inundation) ซึ่งบอกให้ทราบว่าพื้นที่ชายฝั่งทะเลที่จะถูกน้ำท่วมมากน้อยเพียงใด  ถือว่าเป็นส่วนสำคัญของการวางแผนและการเตรียมพร้อมที่จะรับมือกับคลื่นสึนามิ การใช้รูปแบบการคำนวณระยะทางเข้าสู่ฝั่งสูงสุดที่คลื่นสึนามิซัดท่วมถึง  จะช่วยกำหนดว่าจะต้องอพยพผู้คนออกนอกเขตใด และควรใช้เส้นทางใดเพื่อการย้ายผู้คนในชุมชนชายฝั่งไปสู่ที่ซึ่งปลอดภัยได้อย่างรวดเร็วเมื่อมีประกาศเตือนภัยคลื่นสึนามิให้อพยพ

รูปจำลองของการเกิดคลื่นสึนามิ ณ ประเทศชิลี เมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม ปี  1995 แสดงให้เห็นผลระดับน้ำทะเลหนุนสูง และระยะทางเข้าสู่ฝั่งที่คลื่นสึนามิซัดท่วมถึง โดยเทียบกับระดับน้ำทะเลปกติ และเส้นแนวชายฝั่ง (เส้นสีขาวในภาพ) บริเวณอ่าวทาโอกุ (Tahauku) เมืองฮิวาโฮ (Hiva Hoa) บนหมู่เกาะมาเคซัส (Marquesas Islands) ของหมู่เกาะโพลินีเว๊ยของฝรั่งเศส ( French Polynesia) เหตุการณ์นี้ทำให้เรือเล็กจำนวน 2 ลำ อับปางลงบริเวณอ่าวทาโอกุ

 

รูปจำลองของคลื่นสึนามิที่เกิดขึ้นในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันออกเฉียงใต้ หลังจากการก่อตัวของคลื่นสึนามิเป็นเวลา 9 ชั่วโมง

 

 

 

©copyright 2007 www.dusit.ac.th

Power by Jiraporn

E-mail noknoy@hotmail.com